شمارهٔ ۱۳

به هر گلشن که بینم مبتلایی رو نهم آنجا ز داغش آتشی افروزم و پهلو نهم آنجا چو بینم دردمندی بر سر ره بی خود افتاده به خاک افتم سر او بر سر زانو نهم آنجا روم تا شهر بابل از جفای این سیه چشمان غم دل در میان با مردم جادو نهم آنجا به هر منزل که بینم صحبت گرم تو با یاران هزاران داغ حسرت بر دل بدخو نهم آنجا چو بوی آشنایی از سگ کویت نمی یابم به صحرا افتم و سر در پی آهو نهم آنجا چو در گلشن برم مست و خرامانت به گل چیدن چه منت ها که بر سرو و گل خودرو نهم آنجا نشینم چون فغانی روز جولان بر سر راهت که هر جا پای بردارد سمندت رو نهم آنجا