شمارهٔ ۱۶۶

دم به دم در عاشقی دل را زیانی می شود هر زمان از عمر من آخر زمانی می شود دل اسیر خردسالی گشت و این چرخ کهن پیر می سازد مرا تا او جوانی می شود روز اول چون نهاد انگشت بر لوح و قلم نقش می بستم که آخر نکته دانی می شود این خرابی ها که واقع شد ز آب چشم من گر فرشته در قلم آرد جهانی می شود ماه من تا شد قرین ساقی خورشیدرو بر در میخانه هر ساعت قرانی می شود من نه آن مرغم که رنگی دارد از باغ و بهار آنقدر دانم که گاهی خوش خزانی می شود بعد ازین بی ساقی مهوش نخواهم خورد می بر تنم این آب گر هر قطره جانی می شود این خبرهای عجب کز یار می آرد صبا می برم از یاد اگر نه داستانی می شود وه چه معنی دارد این صورت که با چندین سخن در حضور او فغانی بی زبانی می شود