شمارهٔ ۱۷ - بهره احرار

گذر دل چو بر آن طره طرار افتاد گشت دیوانه و در بند گرفتار افتاد قوت از پا و قرار از دل و هوش از سر رفت هر که را چشم بر آن عارض گلنار افتاد غرض از خلقت افلاک محبت شد و بس صیت عشق است که در گنبد دوار افتاد قستم خون دلی آمد همه از ساغر دهر چه کنم غم ز ازل بهره احرار افتاد اشک غماز شد و پرده رازم بدرید سر دل فاش کند دیده چو خونبار افتاد دوش از باده خوری توبه نمودم امروز خرقه و سبحه گرو در کف خمار افتاد ما به میدان غمت تاخته جان باخته ایم عاشق از سر گذرد کار چو دشوار افتاد جان من سوخت ز غم چاره وصال تو نشد رحمی ای دوست که کار من و دل زار افتاد شیخ اسرار حقایق بسی آموخته لیک چه کند غمزده با نطق که از کار افتاد