شمارهٔ ۱۲

ماه تابان است طالع گشته این یا آفتاب یا برافکند از رخ چون ماه ماه من نقاب سوختم از وصل چون آن مه درآمد از درم گوییا خورشید آمد در کنارم بی حجاب احتیاج ساقی و میخانه و خمار نیست نیست مستی در جهان خوش تر ز ایام شباب مرغ دل از دام زلفت چون تواند شد رها هست در هر حلقه از زلف تو صدها پیچ و تاب من نه تنها پای بند زلف مشکین توام طره طرار تو دام ره شیخ است و شاب قامتم چون چنگ و افغانم رباب از هجر دوست چون گشاید دل مرا از ناله چنگ و رباب مردم از می مست می باشند و خاقان مست وی عاشقان از عشق مست و می گساران از شراب