شمارهٔ ۱۳۴
ف فتحعلی‌شاه
0
Altın Yaprak
بهر قتل من مسکین ز چه تیغ آخته ای
که به یک چشم زدن کار مرا ساخته ای
از سر کوی تو هر گه گذرم با دل چاک
هر طرف می نگرم کشته ای انداخته ای
سرو شد با همه زیبایی خود پای به گل
هر کجا آن قد رعنای خود افراخته ای
چه طمع داری از این کشور ویران دلم
باج هرگز ندهد مملکت تاخته ای
دل خاقان وفاپیشه ز حسرت بردی
تا به غیری صنما نرد وفا باخته ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş