شمارهٔ ۸۶

اسیر خم کمند تو گشتم ای صیاد نه می کشی ز جفا و نه می کنی آزاد متاع هر دو جهانرا به راه تو دادم گذشتم از سر این هر دو هر چه بادا باد هزار مرتبه هر روز اگر کشی حاشاک ز دست جور تو پیش کسی کنم فریاد وفا ببین که ز جور تو در صف محشر به پیش دادگری آن چنان نخواهم داد تو شاه حسنی و دل دار ملک توست چرا خرابه دل مارا نمی کنی آباد به هر کجا که رود جان من گرفتارت دلی که داغ تو دارد نمی شود آزاد نخواست این که نشیند به دامنش خاقان ز رحم نیست اگر خاک من نداد به باد گذر نکرد چو شیرین به سوی من گر چه هزار تیشه به سر من زدم یکی فرهاد