شمارهٔ ۱۸۷

بستر گرمی تنم را همچو شمشیر تو نیست بالش نرمی دلم را چون پر تیر تو نیست عشق می داند که عاشق را به ناکامی خوش است ورنه در کام دل ما هیچ تقصیر تو نیست ماه من امشب قرار شب نشینی داده است خواب کن ای صبح یک دم وقت شبگیر تو نیست همدمی کو دست در گردن کند دیوانه را در فرامش خانة غم غیر زنجیر تو نیست عشق بی تدبیری ما را رواجی داده است دم مزن ای عقل ناقص جای تدبیر تو نیست حسن شیرین خود تجلی می کند در بیستون تیشه بشکن کوهکن حاجت به تصویر تو نیست در ادای درد دل فیاض زحمت می کشی گوشة ابروی او محتاج تقریر تو نیست