شمارهٔ ۲۸۵

گر نسیم صبحگاهی گلستان می پرورد بوی زلف یار را نازم که جان می پرورد خوبی آن گل خدادادست نه کار بهار این چمن را آب دست باغبان می پرورد ناله ام را گر کند شاخ گل حسرت رواست آنکه آب جلو ه اش سرو روان می پرورد چشم رحمت دارم از ابری که کمتر قطره اش تا قیامت سبزه زار آسمان می پرورد گلستانی را که آبش اشک خون آلوده است باغبان از هر نهالش ارغوان می پرورد مهر مادرزاد دارد طفل روح ما به جسم این هما در بیضة ما آشیان می پرورد زان گل عیشی نمی جستم که دایم آسمان نوبهارم را در آغوش خزان می پرورد در هوای جلوه اش چون بیستون نالیده ام گرچه ما را حسرت موی میان می پرورد هست عاشق را بهار آفتی هر نوع هست خضر را آسیب عمر جاودان می پرورد هیچ عضو از فیض بیداد توام بی بهره نیست حسرت تیغ تو مغز استخوان می پرورد ریشه ها در خاک قم کردیم فیاض ار چه لیک شوق ما را در هوای اصفهان می پرورد