شمارهٔ ۳۷۸

آنان که در ادای سخن کوتهی کنند تشبیه قامت تو به سرو سهی کنند دردی کشان بزم تو از بهر احتیاط گر مستی یی کنند به صد آگهی کنند چون سر کنیم درد دلی گریه سر کنیم پر می شود پیاله چو مینا تهی کنند دود از نهاد گنبد گردون برآوریم گر آه و ناله یک دو نفس همرهی کنند جز خال های کنج لبش کس ندیده است هندو وشان که دعوی روح اللهی کنند حکم ترا سر از خط فرمان نمی کشند آنان که مهر بر خط فرماندهی کنند دانی که این به نام گدایان ملک فقر در عرصة وجود چه شاهنشهی کنند بزم ترا ز مجلس تصویر فرق نیست از بس نظارگان تو قالب تهی کنند از دل وظیفة نمک خنده وامگیر این داغ ها مباد که رو در بهی کنند آسان شود مشاهدة جلوه های راز گر توتیا ز سرمة بسم اللهی کنند فیاض داغ مبتدیانم که زود زود خود را ز جهل در همه فن منتهی کنند