شمارهٔ ۵۱۰

چنان بگداخت در زندان غم این جان بی حاصل که تا بر لب رسد از ضعف صد جا می کند منزل ز لب خود برنمی گیرد نفس از ناتوانی ها دم بادی ز چاک سینه گاهی می خورد بر دل خدا روزی کند با برق کشتم را ملاقاتی که دانم تخم امیدم ندارد غیر ازین حاصل مرا چون دست دامن گیر در طالع نمی باشد کف خونم مگر دستی زند در دامن قاتل اگر مرد ره عشقی مجو آسایشی هرگز که جز مردن نمی باشد ره این کعبه را منزل در اقلیم محبت رسم کم ظرفی نمی باشد درین دریای بی پایان بود هر قطره دریا دل پس از کشتن همان بازست بر روی دو چشم من ز حیرانی نشاید بست چشم حسرت بسمل به پای ناقه مجنون خاک گردید و هم از دهشت نمی یارد نشستن گرد او بر دامن محمل نگاه آشنا از کس مجو در بزم محبوبان که رسم آشنایی نیست در آیین این محفل در و دیوار این میخانه از حال تو آگاهند به پیش آگهان تا کی نشینی این چنین غافل من و فیاض ای زاهد ز سر مستان این بزمیم نمی زیبد گرفتن نکته بر مستان لایعقل