شمارهٔ ۵۷۳

طوطی شکرخایم نیشکر نمی دانم بلبل قفس زادم بال و پر نمی دانم طفل مهد تقریرم عشق می دهد شیرم نفع و ضر نمی یابم خیر و شر نمی دانم با تو گفته ام حرفی شرح و بسط آن با تست من نفس درازی را این قدر نمی دانم من که هر گناهی را مغفرت روا دارم جرم بی گناهی را مغتفر نمی دانم مطلب دگر دارد ورنه آنقدر هم من بلهوس دل خود را در به در نمی دانم طینت دل و جانم کی سرشت ارکانم ابره ام سراپا من آستر نمی دانم ذات بی مثالت را من چگونه بستایم کمترت نمی شاید بیشتر نمی دانم هوش می پرستانم فکر تنگ دستانم جا درون نمی یابم ره به در نمی دانم می زنم به خود فیاض گامی اندرین وادی رهنما نمی بینم راهبر نمی دانم