شمارهٔ ۶۴۸

نمی گردد مگر در صیدگاه دل شکار من نمی دانم به هر جانب چه می تازد سوار من از آن در عشق او میلم به دلتنگی فزون باشد که جز در تنگنای دل نمی گردد دچار من تویی در خور شب و روزم چه در دنیا چه در عقبا مه من آفتاب من بهشت من بهار من تو رفتی بس نبود از پیشم ای بیرحم بی پروا که بردی در رکاب خود شکیب من قرار من ندارم دست دامن گیر و ترسم روز محشر هم چنین بی دست و پا از خاک برخیزد غبار من چنان گم گشتگان را وعدة من منتظر دارد که پر بر هم نزد عنقا دمی در انتظار من شکار ناتوانی ها چنان شد پیکر زارم که بر جسمم گرانی می نماید جان زار من پریشان آن قدر گفتم که در هر کهنه اوراقی که بینی تا قیامت بر تو خواند یادگار من به دل سودای زلفش آن قدر فیاض جا دادم که روید تا قیامت سنبل از خاک مزار من