Son

Ölümün çığlığıydı kulağımdaki sesler. Duymak isteyip kedersizce şahitlik ettiğim gülüşler. Feryadın bir anlamı olmalı aklında. Bazen ölüm, bazen doğuş bazen de aşk. Sevip de zamana yenik düşen, sevgililerin yüzleriydi yüzlerimiz. Ağladık, yağmurla bir olduk toprağa kavuştuk. Yeniden doğmak gibi bir çabam yok belki, belki var. Seninle ya da sensiz gidilen yolların, geri dönülmezliği kadar kesin ölüm. Benimle ya da bensiz söylenen, şarkılar kadar uzak gönlün. Ölüm sana hiç yakışmadı. Geri dön desem, elimi uzatsam tutar mısın. Yoksa sen de bir daha dönmez misin. Neyse boşver şimdi bunları, görüşmek üzere benim cennetimde cehennemden uzak sonsuza yakın. Bir çiçeğin bedeninde hayat bulursan, yapraklarındaki yağmurdamlası, bir kum tanesi olursan seni alıp götüren rüzgar, adını bilmediğim bir sevgili olursan ben sana aşık olacağım. Elveda aşkım, cennet bahçelerinin melekleri elveda düşler ve merhaba yeni hayat.