غزل شمارهٔ ۴۹

تو و آرام و پخته کاری ها من و خامی و بی قراری ها پرسشم گر به خاطرت گذرد دل بیمار و جان سپاری ها غیر را روزهای عیش و طرب من و شب های تار و زاری ها بی نکویی چه بر سرش آمد کو مراعات حق گذاری ها پای تا سر به مهر تو بستم یاد ایام رستگاری ها شکوه بگذرام و بنالم زار تا کند دوست غمگساری ها از در عجز و مسکنت آرم بندگی ها و اشکباری ها شاید از رحم در دلش آرد آه آتش فشان و زاری ها شکوه از بخت و مهر او در دل چه شد آرزم و شرمساری ها دعوی دوستی و عرض گله روی سخت و امیدواری ها گفتی ای دل فکار از که ای زار تو زار تو به زاری ها فیض را نیست غیر تو یاری یاریش کن به حق یاری ها