Ayrılanlara...

Belki birgün iki ayrı şehirde, İki farklı yalnızlar kahvesinde, Ortalığın tepeden tırnağa şiir kestiği bir akşam üstü Eski bir radyodan yükselecek Yıllarca birlikte sevip,söylediğiniz o şarkı İki yalnız, Bir anda üşüyeceksiniz Atlayıp gururunuza,dolu dizgin kaçmaya yeltenecek, Ama anıların çelmesine takılıp, Düşeceksiniz... Belki bir gün, Bir kuş cıvıltısında hatırlayacaksınız birbirinizi Kulaklarınızı tıkasanız,uçacaklar başınızın üzerinde Gözlerinizi yumsanız,kanatlarının rüzgarını hissedeceksiniz İçinizde birşeyler kanayacak Öfkenize atlayıp kaçmak isteyeceksiniz ama Yine anılara takılıp, Tökezleyeceksiniz... Belki kumsaldaki bir çift ayak izinde, Belki yıldızsız bir gecede gökyüzüne bakarken, Belki de bir zamanlar birlikte sevdiğiniz yağmurun altında Ya da,boynu bükük bir papatyayla göz göze geldiğinizde Birbirinizi hatırlayacaksınız Ve anlayacaksınız ki; Her şeyde bir parça iziniz kalmış... Hangi birinden kaçacaksınız? Hangi anıdan uzaklaşmaya kalksanız koşarak, Bir diğerine çarpacaksınız... Yaşananlar yaşanmamışçasına dudak büküp, Yine çamura bulayacaksınız anıları... İkiniz de çirkinsiniz şimdi İkiniz de yarım. Ve ikinizin de boynu bükük Yersiz öfkeler söndürmüş gülüşlerinizi Sevginizi,anlamsızlıklara gömmüş, Anılardan kaçar olmuşsunuz... Anlayın artık, Siz, birbirinizinken güzeldiniz...