Bıkkın...

Bu şehirde hazan rüzgarları sert eserken, Sizin kelebekleriniz vardı Ben titrerken mehtapsız,ayaz gecelerde Sizin oralarda mevsim bahardı... Kaç takvim sayfasından minik uçurtmalar yapıp da, Yüzümü kamçılayan yele bıraktım, Belki bir ilkyaz esintisiyle geri dönerler diye, Aylarca yollara baktım... Ne takvim sayfası uçurtmalarım geri geldi, Ne de umutla beklenen o ilkyaz. Benim şehrimde mevsim hep sonbahardı... Buralara dargındır gün ışığı Yaprak yeşile,çiçek toprağa yabancı. Kuşlar konaklamaz çıplak,kuru dallarda. Göz alabildiğince kasvet, Ufka kadar havada gri bir sancı. Bulutlarımdan hüzün yağardı... O yüzden serttir güneşin okşamadığı saçlarım Soğuktur bir kelebeğe dokunmamış ellerim... Gözlerimin donukluğu,hiç kamaşmadığından, Durgunluğum,yüreğimin ıssızlığındandır... Ayışığında yıldızları hiç saymadım ben... Sizin kahkahalarınız yuvarlanırken gökkuşağından Benim kalemimden yalnızlık damlardı... Ondandır karamsarlığı dizelerimin O yüzden bu kadar yarım kaldım ben... Şimdi yine hırçın yağmur dövüyor sokakları Nereye gitsem,baharlar saklanıyor Ya da her yere ben götürüyorum kasveti... Bu gri mevsim,böyle şiirler yazdırır, Sizin içiniz kararıyorken şimdi bu şiirle Benim içim dışım hep simsiyahtı...