Bir Aşk Masalı

Bakma şimdiki düşman gözlerine Bu adam dün Leyla'ya yanan Mecnun'du. Öyle severdi ki O kadını, Yere göğe sığdıramaz, Şiirler yazardı isminin her harfine... Görenler gıpta ile bakardı... Kadının sevdası denizse, Adamın aşkı okyanustu... Şimdi, Aynı kalem mi yazıyor zehir saçan sözleri? O dizeler sızlamıyor mu? Uğruna imgeler tüketmişken kadının gözlerinde, Şimdi adam o gözlerden utanmıyor mu? Sevgi yara almış,yollar tıkanmış, Şimdi savaş zamanı En çok neresinden canı yanar kadının? Oraya nişan almalı... Dün hayatının anlamıyken, Bugün canını acıtmalı. Tam aşkın bittiği kara parçasında, Bir daha tek bir ot bitmemeli, Kadın bir daha görmemeli papatyaları... Onunlayken tertemizdi anılar ama, Kendisinden sonra,kapkara olmalı... Anılar günahsız,yaşananlar temizse de Bir tutam kir de onlara bulaştırmalı... Ayrılığın asaleti,gidişin gururu mu? Bunu bilmedi adam Şimdi nefret etmeli... Tüm saatleri nefrete kurdu... Ve kadın şaşkın Sevda zannettiği yanılgısıyla yaralı... Mevsim normallerinin üzerinde yağarken intikam okları Üzerine sıçrayan çamurdan nasıl arınmalı? Deniz kadardı kadında sevda Öfkesi meltem esintisini geçemedi Yumrukları küçüktü,can yakamadı... Okyanus kadardı adamda oysa Kocaman elleriyle kasırgalar yarattı Kendisini yaratan kadını rüzgarıyla dağıttı... Ve, İşte bu da bir başka aşk masalıydı...