İçimdeki Mahzun Çocuğa

Kim itti çocukluğumu karanlık tepelerden de Yuvarlanıp, Kar yağmış saçlarıma tutundu düşerken Sıkı tutun çocuk, Sen tek yoldaşımsın karanlıkta yürürken... Kimler çaldı baharlarımı? Umutlarım vardı benim Papatyalar ekmiştim bastığım topraklara Şimdi dönüp bakıyorum da Hangi ayaklar ezmiş onları? Ne sabahlar karşıladım pencerelerde Bazan güneşe dokunmak istedim de Uzatmadım elimi güneş de üşür diye... Sarıl bana içimdeki mahzun çocuk Sen de korkma yüreğimin ıssızlığından... Gülmek için vakit geç artık Seni kaybetmek için çok erken.