İz/düşüm

Büyüyen bir yadsınmanın yalnızlaşması gibisin şimdi Ne yana dönsen uğultuyla çoğalan bir sis Ellerin her geçen gün biraz daha yabancı Tüm ışıkları sönüyor kubbenin Sana bir hâl oluyor Adımların öyle serkeş öyle itaatten uzak Kav gelip oturuyor çıkmazlarına Her dönüşünde en fazla yine sen oluyor yaktığın Bir köpek gibi saklıyorsun yaralarını Sana bir hâl oluyor Tan vakti indirip perdelerini kendine örtünüyorsun Bir kaçışa, bir gidişe, bir ölüşe sevdalanıyorsun Tüm sesleri siliyorsun kulaklarından Siyah gelip sevişiyor tüm beyazlığıyla Sana bir hâl oluyor İşte şimdi bir türküye düşmeli diyor şair, d/üşüyorsun Kabarıyor içindeki hezeyan susmakta mümkün O zaman mıh gibi çakıyorsun kendini kendine *"Canım sese mi geldin Kadem basa mı geldin Sağ olsam gelmez idin, Öldüm yasa mı geldin" Desem ki unutmak mümkün Yaşamdan vazgeçmek gibi pis bir korkuyla En fazla damarını acıtacaksın Akacaksın hayat Akacaksın acı Akacaksın hüzün Bakacaksın ki gülüyor çocuklar Dağdan inmiş peşmergeler Barış bulunmuş ve bir anne ağlıyor Kürtçe Ülkem eşlik ediyor Türkçe Ve halay, ve zılgıt ve nida ki barış! Öyle bükme dudağını, gözüm Öyle vazgeçme ânı gibi bakma yüzüme Aynı ateşin çocuklarıyız içimiz efkâr Senden başka nereye çıkar yol Bir özlem otursa içime adı illâ sen Bir hayale konsam kanadım kırık Gördün mü bak Bana bir hâl oluyor! ağlıyorsun saplanıyorsun gözlerime, batıyorsun şehlâ yağıyor yağmur dilim nicedir lâl bana bir hâl oluyor! Sen, sen ölüyorsun.