شمارهٔ ۱۷۵
ق قاسم انوار
0
Altın Yaprak
بیا بیا که مرا با تو نسبت جا نیست
بیا بیا که مرا با تو راز پنهانیست
بحق آن نفسی کز تو زنده شد دل من
که هر دمی که زدم بی تو صید پشیمانیست
بدور حسن تو ایمان بکفر نزدیکست
ز کفر زلف تو یک موی تا مسلمانیست
بیاد دوست دلت گر نه مست و مسرورست
دلش مگوی که دل نیست خیبر ثانیست
میان گلشن وصلش ز شام تا سحر
نفیر بانگ اناالحق صفیر سبحانیست
ز غایبان بگریز و بحاضران پیوند
که جان اهل سعادت بصفوت ارزانیست
عجب مدار که قاسم سخن ز صورت گفت
میان جلوه صورت جمال روحانیست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş