شمارهٔ ۳۰۰

چند در مسجد و در صومعه غارت کردند سبب این بود که میخانه عمارت کردند باده گران شد و ذرات جهان مست شدند من ندانم که به ساقی چه اشارت کردند درد و صافی همه خوردند و به چرخ افتادند صورت حال به احببت عبارت کردند گوهر وصل تو جستند و کسی باز نیافت گرچه عمری به جهان رو به تجارت کردند از می صافی رخشنده انارت ها شد کاسه ای چند درین بزم انارت کردند هر گناهی که ز ما خسته دلان آمده بود جاودان از کرم یار کفارت کردند چه گنه کردم ای دل چه خطا افتادست که از آن مستی و می رو به جهارت کردند در خرابات مغان زنده دلان چالاک هرکه هشیار ندیدند زیارت کردند قاسمی عاشق بیچاره به سودای تو ماند عاقلان میل بزرگی و صدارت کردند