شمارهٔ ۵۹۵
ق قاسم انوار
0
Altın Yaprak
می کشد آن حبیب فرزانه
چشم را سرمه زلف را شانه
می رود در فضای ملک وجود
اینما کان و حیث ما کانه
مست و طناز و سرفراز و ملیح
هر کرا دید داد پیمانه
گر نه از جام اوست مستی جان
چیست این نعرهای مستانه
زاهدان را صوامع و تسبیح
عاشقان را شراب و می خانه
بهوای تو دایم این دل مست
گاه شمعست و گاه پروانه
قوت هرکس بقدر همت اوست
طفل را شیر و مرغ را دانه
سخن از دوست گو ز غیر مگوی
بگذر از قصهای افسانه
گر نقاب از جمال بردارد
قاسمی جان دهد بشکرانه
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş