شمارهٔ ۱۰۴

به هر نفس دلم از داغ یار لرزد و ریزد چو برگ گل که ز باد بهار لرزد و ریزد بیا که بی گل روی تو اشگم از سر مژگان چو شبنمی است که از نوک خار لرزد و ریزد به هم رسان ثمری زین چمن که شاهد دنیا شکوفه ای است که از شاخسار لرزد و ریزد ز آب دیده به راهت همیشه کاسه چشمم چو جام پر به کف رعشه دار لرزد و ریزد برون خرام که وقت است لاله های چمن را ز شوق روی تو رنگ از عذار لرزد و ریزد گرفته پای کسی این دو روز عمر به خونم که از لطافتش از کف نگار لرزد و ریزد نهاده تازه نهالی قدم ز لطف به چشمم که پیش جلوه او سرو زار لرزد و ریزد بس است این همه قصاب آبروی تو دیگر در این زمانه بی اعتبار لرزد و ریزد