شمارهٔ ۱۱۰

نگاهم چون دچار عارض آن دل ربا گردد حیا از هر دو جانب سد راه مدعا گردد ز خود محروم و از خلق جهان بیگانه می ماند کسی چون آشنای آن بت دیرآشنا گردد ز زنگ کینه صیقل داده ام دل را و می دانم که این آیینه چون روشن شود گیتی نما گردد ز نار عشق از بس استخوانم سوخت می دانم که آخر پیکرم مردود درگاه هما گردد عبیر آلود دیگر از سر کوی که می آید که می خواهد غبارم باز بر گرد صبا گردد تواند جان فشانی کرد پیش شمع رخسارش سبک روحی که چون پروانه بی برگ و نوا گردد ز جان گر بگذرد واصل به جانان می تواند شد به مطلب می رسد قصاب اگر بی مدعا گردد