شمارهٔ ۱۲۹

خوبان چو خنده بر من بی تاب کرده اند دردم دوا به شربت عناب کرده اند در زیر ابرویت صف مژگان ز راه کفر برگشته اند و روی به محراب کرده اند فارغ نشین که آن مژه های بهانه جو خون خورده اند تا دل ما آب کرده اند خاکستری که مانده ز پروانه های شمع روشن دلان بزم تو سیماب کرده اند آسودگان سایه شمشیر ناز تو از سر کشیده دست و دمی خواب کرده اند گاهی شناوران امید وصال تو بیرون سری ز روزن گرداب کرده اند دیوانه ها که دل به هوای تو بسته اند بنیاد خانه در ره سیلاب کرده اند یا رب به داغ و درد جدایی شوند اسیر آنان که منع خاطر قصاب کرده اند