شمارهٔ ۱۲۸

مگر تیر جفای یار پر در بسترم دارد که امشب خواب راحت راه بر چشم ترم دارد محبت این قدر دارد به قتلم کز پس مردن به جای خشت تیغش دست در زیر سرم دارد مرا سوزاند و دست از دامن من دل برنمی دارد هنوز آن برق جولان کار با خاکسترم دارد مراد دل بود پیمانه ای از گردش چشمش وگرنه این قدر خونی که خواهد ساغرم دارد به قربان تو بی کس نیستم در کنج تنهایی همان تیغ تو گاهی راه پایی بر سرم دارد چو خار آشیان آن رشک طاووس از ره شوخی گهی در زیر پا گاهی به زیر شهپرم دارد مرا چون سوختی بوی عبیر از کلبه ام بشنو همان خال تو دود عنبرین در مجمرم دارد چو باقی دار دیوانم به دور خط او قصاب که حسن کافرستانش حساب دفترم دارد