شمارهٔ ۱۹

عشقت چو شمع سوخت سراپا تن مرا چون موم و رشته پیرهن و دامن مرا سوز درون گداخته از بس که جان من با هم شمرده تن نخ پیراهن مرا من عندلیب گلشن تصویر گشته ام در کار نیست آب و هوا گلشن مرا موری به کام دانه ای از حاصلم برد کو برق تا به باد دهد خرمن مرا چون آتشی که میل به خاشاک می کند عشق تو می کشد سوی خود دامن مرا ای دیده باد دستی بی صرفه درگذار خالی مکن ز خون جگر معدن مرا غیر از هما که طعمه شدش استخوان من پیدا نکرده است کسی مسکن مرا من صیدم و رضا به قضای تو داده ام بیرون ز طوق خویش مکن گردن مرا در واجبات عشق همین بس کز آب تیغ تعلیم داده دست ز جان شستن مرا دیدم تو را و دست و نگاهم ز کار رفت محروم ساخت وصل تو گل چیدن مرا غیر از زبان که محرم غم خانه دل است قصاب پی نبرد کسی مخزن مرا