شمارهٔ ۲۰

بکش از رخ نقاب و بر فروزان عارض گل را بیا یک سر بسوزان زآتش گل بال بلبل را به رنگ آمیزی زلف و رخت صد آفرین کردم که پیچیده است گرد دسته گل تار سنبل را اگر خواهی رهانی مو به مو جمعیت دل ها به قربان سرت گردم پریشان ساز کاکل را کسی سر از خط پیچیده اش بیرون نمی آرد بغیر از دل کزو بگرفته سرمشق ترسل را نمی دانم چه می خواهد ز من مژگان خون ریزش که تیر روی ترکش می کند تیر تغافل را نکویی با بدان کردن در این عالم بدان ماند که دور از آب سازند اهل بینش چشمه پل را تلاش بیش و کم قصاب کردن نیست کار تو مده تا می توان از دست دامان توکل را