شمارهٔ ۲۱

چند روزی شد که حیرانم نمی دانم چرا رفت بیرون از بدن جانم نمی دانم چرا در شگفت استم که همچون صبح بی خود دم به دم چاک می گردد گریبانم نمی دانم چرا گشته ام با آن که چون ماهی شناور در سرشک در میان آب بریانم نمی دانم چرا بدتر از این آن که چون شب شد نمی گردد دمی آشنا مژگان به مژگانم نمی دانم چرا وین از آن بدتر که در هر جا نشستم همچو شمع تا سحر گریان و سوزانم نمی دانم چرا نه هم آوازی که گویم شرح دل نه همدمی همچو نی هر لحظه نالانم نمی دانم چرا گوسفند او منم قصاب در این انتظار می نماید دیر قربانم نمی دانم چرا