شمارهٔ ۳۰۰
ق قصاب کاشانی
0
Altın Yaprak
هرگز به کام دل ننشستیم رو به روی
یک لحظه با وصال تو ای ترک تند خوی
خضر آن قدر که داشت غم آب زندگی
داریم ما به شربت تیغ تو آرزوی
بر چشم من خرام و زمانی قرار گیر
تا سروت آبخور شود از این کنار جوی
چون طفل کند فهم ز تکرار درس عشق
دایم فتاده پیش توام گریه در گلوی
با تیغ کینه چون رسد آن شوخ از غضب
قصاب جان فدا کن و از وی متاب روی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş