شمارهٔ ۳۷

چو عکس خویش نمودار می کند مهتاب پیاله را گل بی خار می کند مهتاب به جای باده گلگون در این بهشت آباد گلاب در قدح یار می کند مهتاب ز عکس مهر جمال تو شد دلم روشن علاج آینه تار می کند مهتاب بگیر دامن لیلی که صبح روشن شد به ناقه محمل خود بار می کند مهتاب گسست چون رگم از ریشه یافتم امشب به پود و تار کتان کار می کند مهتاب چنانکه نقره کند صبحدم مس شب را لباس تار تو زرتار می کند مهتاب ز فیض تا سحر امشب ز خواب مخمل را هزار مرتبه بیدار می کند مهتاب ببار اشک ندامت ز دیدگان قصاب سرشک را در شهسوار می کند مهتاب