Yürürken

yağmuru kurcalıyorum akşamdan beri üstüm başım el emeği asit portakal şekeri bir avuntuyla oynuyorum şakaklarımın arasındaki pullu bahçede çocuk sesi olmayan bir yer kadar karıncanın olmadığı bir yer de aslında orası ve yalnızım aslında bir frekans kayması gibi radyoda öylece çekiliyorum aranızdan farkında değilsiniz iç cebimde kıpırdayan bir fotoğrafla yıkanmış bir gül var ruhumu çekiştiriyorum akşamdan beri doğma büyüme istanbullu bir günah bütün yüzüklerin içinden geçiyor sanki ve kulaklarımda pütürlü bir keman sesi sanki ıslak bir kadının sigara içmesi elbette yalnızım çünkü yoksun işte! nuh gibi peygamber gibi yoksun! avuçlarımda bir parça uzay boşluğu birkaç denklem sadece yürüyorum.