Kozanın Esenlemesi YaŞamı

bugün annemin hastanedeki on dokuzuncu günü. ..ve sabah; sokak kedilerinin susuzluklarının üstüne, bir sarışın fırtınayla güneş olup yağmakta. ..ve ben; hastane kapısı önünde bir cıgaranın daha molasında. ..ve hayat; mahmurluğumun ve yeşertmeye çalıştığım umudun içinden şımarık bir çocuk gibi hızla akmakta. işçiler, memurlar, aylaklar, şık giyimli beyler, hanımlar, makine uğultuları, motor sesleri, arabalar, ve ağaçlar, ve kalabalığın içinden çıkagelen ben yaşlarda bir yoksul adam ama gözleri ihtiyar. ..önümde duruyordu. bakışını bakışımdan saklayarak bir cıgara istiyordu. biraz mahcup, biraz ürkek karşılaşacağı tepkinin bilinmezliğinden olsa gerek “-bana bir sigara verir misin?” diyordu. (belli ki bu işler onun işi değil) ve ben geceden sabaha paketin hakkından gelmişim oysa. iki dal cıgaram kalmış (az veren candan) ikisini de veriyorum. (bende olanın hepsini) itirazsız alıyor paketi sesinde bir telaşlı sevincin tınısı, başının üzerinde gökkuşağı kanatlı kuşlar... ..dualar ediyordu. “allah senden razı olsun!” “allah ne muradın varsa versin!” ve buna benzer yakarılar. bu ne anlaşılmaz bir yokluktu. yaşamın öznesini anlamsızlaştıran bu ne korkunç yoksulluktu; insanın içini bir paslı jilet gibi kesen bu sevinç, iki dal cıgaraya sığan bu ne çelişkili bir oyundu. yukarıda annem, bir bıçağın sırtında yürüyordu. yoksul adam hızla geçip gitti cıgaramın dumanı içinden. önce gölgesi, sonra sesi yitti kör sağırlığın içinde. oysa umurumda bile değildi ellerime bıraktığı hiçbir yakarı, hiçbir dua; benim o taraklarda bezim yoktu. güneş yağıyordu hala çisil çisil sokak kedilerinin açlıklarının üstüne. yaprak rengi bir kelebek geçip annemin penceresinden, uçtu, uçtu, uçtu, gelip omuzuma kondu. 14.Haziran.2004-İstanbul