Son Bir Sayfa

Yorgun şair yerinden kalkıyor ve hayat kitaplığına yaklaşıyor Yaşanmış hikâyeler arasında üzerinde imzası olan hayatı arıyor En kuytu köşede, saklanmış, unutulmuş ve tozanmış ömürler arasında Sakladığı yerden, tedirgin gönlü ile işte o defteri ellerine alıyor Yıllar önce, bir hiç uğruna yazdığı sayfaları tek tek geçerken Ömr-ü zamanın, nasıl da boşa geçtiğini anlıyor Boş bir sayfa bulabilmek çabası içerisinde sayfaları çevirirken En sonunda yalnız tekbir sayfa kaldığını görüyor Yorgun ve tedirgin gönül bu son bembeyaz sayfaya bakarak Kulağında çınlayan işte sona geldik seslerini duyuyor Biliyor yeni bir sayfa daha olmayacak Ama güveniyor o gönül onu anlayacak Bunca kirli duygular içinde Hissediyor bu son sayfanın sahibi o olacak.