Bebeğe Bir Sesleniş Daha

Gülen gözlerinden düşen bir inciye Yeni kurmaya başladığın kısa cümlelerin arasında hıçkırıklara dayanamam bebek… Saçları yaldızlı, umut bakışlı bebek! Gözlerinde bir kıvılcım Uzanıyorsun ılık kumsallar boyu Karadeniz hala pembe pembe kokuyor bebek, bilmiyorsun… Uzak yollar boyunca Bir minik yüreğin atışlarında Büyüyor, büyüyor, bu şehre sığmıyor bu özlem… Küçük adımlarının arasında Geçmişten bir iz arıyoruz bebek Sana her bakışımızda… Karadeniz'in tuzlu dalgaları arasında Hasretimizin biçareliğine aldırmadan Seni kokluyoruz… Kirpiğinin ucundan gülümseyişler yayılıyor kömür gözlerine… Işıl bakıyorsun Ay ışığı yetmiyor, Tüm sabahları sen alıyorsun bebek! Neşeli çığlıklarının yankısını saklamış duvarlar Yokluğunun suskunluğu çöktüğünde bu eve Bir uğultuyla başlayıp sesin doluyor… Gidişinle gitgide büyüyen boşluğu Gözlerimde kalan gölgenle doldurmaya çalışıyorum, Dolmuyor bebek… Bir ıhlamur çiçeğinde arıyorum Bahardan kalma, iz bıraktığın günleri… Bebek, bu özlem hep, hep böyle gider mi?