Yokluğunun Güncesi

Sensiz geçen günlerimi adam akıllı kaleme almalıyım artık. Sevgilim, bu sensiz geçen bininci günümün bininci akşamı, bin akşamdır olduğu gibi sensizim… Bugün yolda yürürken, en ufak bir heyecan bile duymayacağımı bilerek, sensiz, başımı kaldırıp gökyüzüne baktım. Şaşkınlıkla çevirdim sonra gözlerimi yola, insanlara çarpmamak için… Daha birkaç gün öncesine kadar mavilerin en güzeliyle boyalı, baharı uyanırken kucaklayan gökyüzü bugün solgun, bulutlu, mavileri dağılır gibiydi… Ve şehrin ortasında kara bir delik vardı sanki… İçimdeki boşluğu görür gibi oldum sokakta… Ayak izlerin daha dünden kalmaydı. Yanımdan geçenler vardı, bana seslenenler vardı. Hatırlamıyorum hiçbir şey. Benim aklım gide gele ezber ettiğin yollardaydı. Ve sensiz bu şehrin her kaldırımı ıssız, insanların yüzündeki gülücükler saçmaydı. Sen yokken, karamelli çikolata bile tatsız! Sevgilim, gidişinin bininci gününün bininci akşamında yine sensizken, gözlerimi açsam da kapatsam da hayalinle karşılaşıyorum, yokluğunun kucağında soluduğum nefes seninki… Gelmeyecek olsan da bekleniyorsun. Sevgilim olmasan da çok seviliyorsun.