Kavil Olmuş Dostluklar....

Yüzünden damla damla hüzün dökülüyor yerlere… Ruh çarmığa gerili, bir serçenin kanat çırpışı gibi Sıklaşmakta telaşı, Elleri mıhlanacak, geçmişten ne varsa dünler adına Ten korkuya asılmış, günah kokusu yayılır düşmana… Enfeksiyon kapmış nağme, naif şimdi lügat ta… Sureti duman ya da siluet gibi, yitirmiş anlamını… Stilist endamlı kâbus, giydirmekte korkuyu… Suflör olmuş cesaret, telkini fısıldıyor, Yüreğe nazil olur fetva dolu mısralar Hüküm, göz yanılgısı ya da yürek kırığı… Nazara takılan taaccüp dolu şüphe, Hokkabaz gölgesinde hodbince gülümseme, Enstantane gelişen, tek sesli davranışa, Oratoryo grubu, dem vurmakta yalanla… Hezeyan var dilimde, hezimet anlarıma, Bıçak yarası gibi dökülüyor yürekten… Heybemde dostlarımla, heyamola lügatlar, Liyakatle kavil olmuş yürekler, o mahfuzu yıkmaya