Kendime S/estim

Ertelenmiş baharların uğultusuyla çoğalıyordum Kendime kırgın bir nefesle, Gecenin uzağında Seherin dudağında bir yerde Seslerden uzak Yüreğimin yamacında Kaydım kayacağım s/aklanan düşümün Ömrüne sığmayan sabırsızlığında Bir umut yelken açıyordum Duldasında satır aralarının… // Sen ey koca şehir Yolunu kaybetmiş çocuktum sokaklarında Onurlu yalnızlığın izlerini arayan Sustun dudaklarımda zifti kandiller yaktın hep avuçlarıma….// S/öz b/aşka b/akıyor sandım Ne çok yanıldım Yanılgılar kutsadı gözyaşlarım… Çenesi yitik masalların kahramanlarına ırgat başı cümleler kuruyorken Şiir dibinde iki büklüm kırıldım… Saçlarıma takmıştım oysa en deli yanını çocukluğumun Ve gözlerime yaşama sevincimi… Kurak coğrafyamın şivesiyle Umutsuzluğuna boyun eğip güneşin Zemheri üstü kardelen kestim… Kendime uykusuz kendime s/estim.... Dizlerimde ki yara izi çocuksu heyecanlarımın temsili Enkazımın aleni göz ucu tecellisi… Kirlenerek ve yırtılarak büyürken adımlarım Ana olmayı sevdim Oğul olmaktan ve sapan tutmaktan geçip… Uzattıkça çehremi seher dokunuşlarında sırlı aynaya Yorgunluğumun cesedini seyrettim… S ustum şimdi ruhumun kangren yarasına Bir avuç hüznün yüzüme fermanıymış yaşamak Kırık bir başaktan öğrendim…