Üstat! Ay Işığı Kan Revan...

//Anlamak için ağlamak yeter mi Üstat!// Kan kokusu yayılmış şehrin dört bir yerine… Gözlerim takılıyor kopmuş çocuk eline… Yüreğim kanıyor… Üstat! Ay ışında gözlerim kan ağlıyor… Sancı gibi saplanıyor yüzleri yüreğime, Aman! istendikçe biçare azalıyorum… Ve nefretle çoğalıyorum …… Filizlendi kanla yine Filistin… Bir anne uzanmış boylu boyunca Teni kan, yüzünde günahsız can… Anne! İki evladına sarılmış Ve canını akıtmış… Solmuş teninin rengi.. Asfalt-anne !!!! Altında can havliyle çırpınan, İki minik canan… Ah! Şu derde dermansız laf cambazları, Her köşe başı dön dolap aynaları… Sesi kesilesiye koltuk sevdalıları… Ses versen Filistin'e, Çaresiz annelere… Körpecik selvilere… Ay ışığı kusmuş kan… Ay ışığı kan revan… Dalında fidandı, Cansız yatan… Ağzı süt kokan, Yavrusuna sarılan Ay ışığı, Yüreğim kan revan… Ay ışığı, gözlerimde çocuk yüzü, Titrek çenesi medet beklercesine Uzatmış ellerini… Ağlamamak elde mi? Hele çaresiz hele biçareyken… Yaşlanmaz mı yüreğim… Ve savaşmaz mı ellerim kalemimle! Ay ışığında gözlerim kanamaz mı? //Üstat! İnsan olan ağlamaz mı?// İki ayakkabının öcümüydü alınan! Âlem seyire durmuş, vicdanlar mı çalınan! Hangi kumarbazın oyunuydu kurulan! Hokkabazın oyunu… Hodbinin tebessümü… Gölge gölge dehşetini savuran.. //Üstat! Bezirgânlar ses vermiyor nedendir?// Serzenişim bezirgânlara! Birde ben dem vurayım… Din'le cambaz olana… Sesimi duyurayım… //Uyanın bu kıyamettir! Aksini söylemek cesarettir! Susan ise melanettir! Ses verin Filistin'e…// //Üstat! Anlamak için yazmak yeter mi?// //Üstat! Anlamak için ağlamak yeter mi?// //Ben her seher ağladım // ……….YETMEDİ ÜSTAT………….