Üstat

üstat! ben öldüm mü üstat tümce ateşi değil miydi çapraz sorguda üstüme yağan güz sarıya boyuyor yaprakları ben içimi kırmızıya, kan kızıla saçlarım gece, gözlerim deniz yüreğim zifir karası asi nehri dolanıyor kollarıma ay ışığı vuran satır aralarında gök denize, deniz demire bulanıyor nedenini sorma kayalarına çizsin ruhumun suretlerini hırçın dalgalar sürüklesin beni ona vakitsiz gelişlerimizin öyküsü olsun içimizde çıplak ayaklarıyla bassın üzerime, izlesin çizgilerimi az sonra yaklaşsın yanıma, isterse hırpalasın sevdalı gözleriyle baksın ruhuma üstat! saydın mı kaçtı üstat bir… iki… üç… dur! dur be üstat kıyma bana daha kaç kere vurulmalıyım tezadım ayışımızdan değil vurgunluğumdandır geceler şahidim olsun ki buğu bakışımda kalacak büyülü günlerimde bir de yüreğimde neden diye sormadan cevahir gülüşlerimi sakla cebinde hadi anıların yıpranmış zevahirleriyle halaylara duralım sancıyla yutulan her lokmada bulayım onu eğilip suya öpeyim dudaklarıdır diye ağlayayım kokusunda son nefes edasıyla ağzında aşkı taşıyan kuşlara adıyla el sallayayım üstat! saklar mısın beni üstat gömer misin limanında bakarsın benim için dökülür bir iki dize rakı balık eşliğinde ılık bir rüzgarda namlulara durayım ki çok sevdim ölümüne sevdim neden diye sorma ısırganlar dağlasın göğsümü, acıma elleriyle söksün kalbimi kan sızsın tenime bir kirmence eğirsin yüreğimi şavkıyan gecede güller aşka uzansın, sarmaşıklar acıya ölmek istiyorum kollarında telli duvaklı farz et ki uykuya dalmışım, bir ömür karşılığında onunla farz et ki hiç uyanmamışım üstat! sorma sebebini bundan gayrı sözcükler kırık harfler düşüyor tümceden sağanaklar boz bulanık artık zaman ahir mekan mahşer artık tek bir ışık var üstat! neden diye sormadan hakkını helal et