Önce İnsan, Sonra Vatan

Önce insan... Bunu unutursak geriye ne kalır ne vatanın anlamı ne bayrağın gökteki yeri. Biz bu topraklarda birlikte yaşadık yıllarca, aynı acıya ağladık, aynı düğünde omuz omuza durduk. Kimse bana kardeşimin dilini sorarak kardeşliğimi ölçmesin. İnsan anadilini konuşur, öğrenir, çocuğuna öğretir. Bu bir zenginliktir. Ama okul başka... Okulda hepimizin ortak dili olmalı. Türkçe... Çünkü eğitim ayrı ayrı yollara düşmek değil, aynı sınıfta yan yana oturabilmektir. Bir sınıfta bir çocuk başka, öteki başka tarafa çekilirse biz geleceği değil ayrılığı büyütürüz. Ben ayrılık istemiyorum. Bu ülkenin tek devletine inanıyorum, üniter yapısına inanıyorum. Çünkü vatan haritada çizilmiş bir çizgi değildir yalnız, insanın uğruna canını koyduğu yerdir. Bayrak hepimizin üstünde dalgalanıyorsa kimse kimsenin gölgesine başka bir bayrak düşürmesin. Türkçe bu ülkenin ortak sesidir. Evinde herkes anadilini konuşsun, öğrensin, yaşatsın... Ben buna düşman değilim. Ama eğitimde ortak dil olsun. Çocuklarımız aynı kitabı açsın, aynı dili öğrensin, aynı ülkenin geleceğine yan yana baksın. Çünkü benim derdim insanların farklı olması değil, benim derdim farklılıkların birbirine düşman edilmesi. Biz çok gördük bu toprağın bölünmesini isteyenleri. Çok gördük kardeşi kardeşe kırdıranları. Artık yeter. Bu vatan hepimizin. Ama vatanın bir adı var, devletin bir çatısı var, ortak bir dili var. Bunları konuşurken birbirimizi kaybetmeyelim. Benim sözüm kısa: Önce insan. Sonra millet. Sonra devlet. Ama bütün bunların üstünde vatan var. Kimse kimsenin anadilinden korkmasın. Ama kimse de bu ülkenin ortak dilini ortadan kaldırmaya kalkmasın. Çünkü birlik aynı olmak değildir. Aynı bayrağın altında birbirine sırtını dönmemektir. Ben bölünmüş bir ülke değil, farklılıklarıyla bir arada duran güçlü bir Türkiye istiyorum. Sözüm budur. Ne eksik, ne fazla. Önce insan... Ama sonunda yine vatan.