Değdi Be Kardeşim

Pazar günüydü... Kaç gündür yollardaydık, kaç kapı çaldık, kaç kişiyle konuştuk... Bazen yorulduk, belli etmedik. Bazen içimize attık, söyleyecek çok şeyimiz vardı da sustuk. Kolay değildi be kardeşim, hiç kolay değildi. Her kafadan bir ses çıktı, herkes bir şey söyledi. Kimi yanımızda durdu, kimi uzaktan seyretti. Kimi de işine geldiği gibi konuştu... Neyse, geçelim şimdi. Biz ne çektiğimizi biliyoruz. Hangi kapıdan nasıl çıktık, hangi gün eve yorgun döndük... Hepsi gözümüzün önünde daha. Pazar günü geldi sonunda. Sandıklar açıldı, oylar sayıldı... Bizim kardeşimiz kazandı. Bir tuhaf oldum o an. İnsan sevindiğinde de ne diyeceğini bilemiyormuş meğer. Günlerdir içimize attıklarımız, uykusuz geceler, yorgun ayaklar... Hepsi geldi aklıma. Bir de onun yüzüne baktım. İlkeli duruşundan ödün vermeyen bir kardeşimizin kazanması başka bir şey be. Öyle her şey unutuldu sanılmasın. Yaşanan yaşandı, söylenen söylendi. Kimin ne yaptığını da kimse unutmuş değil. Ama bugün bunları konuşmayalım. Bugün biraz soluklanalım. Çok yorulduk be kardeşim, gerçekten çok yorulduk. Şimdi bir çay koyalım, oturalım şöyle bir. Varsın herkes kendi hesabını yapsın. Bizim de kendimize göre bir hesabımız var elbet. Akşam olunca insan günün yorgunluğunu çıkarıyor da bazı şeyler var, öyle hemen geçmiyor. Neyse... Pazar günü geçti. Telefonlar susar, kalabalık dağılır, herkes kendi yoluna gider. Biz yine bildiğimiz yerdeyiz. Yalnız o gün, sandıklar açılıp sonuç belli olduğunda, içimden bir söz geçti... Çok şükür be kardeşim, bu defa içimize sinen bir sonuç çıktı.