Tarih Önünde Eğilen Başlar
H
0
Altın Yaprak
İnsanın kafası doldukça eğilir başı,
Bilgi ağır bir yükse, omuz çöker yavaşça.
Boş teneke güneşe karşı bağırır durur,
Dolu baş, sessizliğinde büyütür gerçeği.
Bizim memleketteyse ne garip bir devran,
Kimi kürsüye çıkınca göğe merdiven kurar;
Ayağı toprağa değmeden hüküm dağıtır,
Kendi gölgesini bile millete yasa sayar.
Çok dik başlı olanın alnında bazen cehalet,
Bir kibir kulesidir, temeli kumdan örülü.
Sözü çoktur, fikri yok; sesi göğü deler de
Bir tek doğru düşünce geçmez içinden yürüyüp.
Oysa bilge başını eğdiğinde küçülmez,
Toprağın hikmetini dinler eğilen dal gibi.
Meyvesi ağırlaşınca yere yaklaşır ağaç,
Bilgi de insanı alçaltır; fakat insanlığı yüceltir.
Ey ülkenin başında oturan muktedirler,
Sarayların camından bakmayın bu memlekete.
Bir de eğilin, görün şu kaldırımların dilini;
Ekmek kuyruğunda bekleyenlerin sessizliğini dinleyin.
Bir emekçi sabahı sırtında taşırken
Sizin rakamlarınıza sığmaz alın teri.
Bir annenin tenceresinde kaynayan su
Bütçe tablosundan çok daha gerçektir, bilin.
Köylünün çatlamış elinde bu ülkenin haritası,
Madencinin yüzünde gecenin kara mührü,
İşçinin nasırında yarının bütün umudu,
Öğrencinin cebinde yarım kalmış bir düş var.
Siz yukarıdan bakınca küçük görünür insan,
Oysa ülke dediğin, insanın omzunda yükselir.
Tahtlar devrilir, kürsüler boşalır bir gün;
Millet kalır, tarih kalır, hesap kalır geriye.
Başınızı biraz eğin ey iktidar sahipleri,
Belki duyarsınız toprağın derinden sesini.
Belki bir çocuğun üşüyen elleri dokunur
Camdan saraylarınızın soğuk gerçeğine.
Çünkü bilgi başa tacını takınca değil,
İnsanın gönlüne merhamet düşünce bilgidir.
Kendini herkesten büyük gören hükümdar değil,
Halkının acısı karşısında eğilen büyüktür.
Dik durmak başka şey, dik başlı olmak başka;
Biri onurdur, öteki cehaletin gölgesi.
Dağ bile başını eğiyor yağmur geldiğinde,
İnsan neden eğilmesin hakikatin önünde?
Ey memleketi yönetenler, unutmayın bunu:
Gökten emir yağmaz; topraktan yükselir hayat.
Başınız ne kadar yukarıda olursa olsun,
Ayağınız halktan koparsa düşüşünüz ağır olur.
Bir gün tarih önünüze sessizce kurulacak,
Ne koruma kalacak etrafınızda ne alkış.
Ve soracak yalnızca: “Bu halka ne verdiniz?”
İşte o gün, baş eğilir mi; onu siz düşünün.
Ben derim ki;
Başını eğen insanı küçümseme sakın,
Belki omuzlarında çağların yükü vardır.
Bağıranın sesine değil, susanın sözüne bak;
En derin nehirler bile sessiz akar.
Dolu baş eğilir, boş baş göğe dikilir;
Biri hikmet taşır, biri yalnızca gürültü.
Bu ülke artık alkış değil, akıl istiyor;
Kürsü değil, vicdan; kibir değil, doğruluk istiyor.
Ve unutmayın:
Milletin önünde eğilmeyen başlar,
Bir gün tarihin önünde eğilir.
Çünkü iktidar geçer, makam geçer, unvan geçer;
Geriye yalnızca insanın yaptığı iyilik kalır.
Sakarya ·
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş