Varmısın? Yokmusun?

Kardeşim, var mısın? Bu ülkenin sabahına ekmek kokusuyla mı uyanırsın, yoksa sarayların camından başka bir memleket mi seyredersin? Var mısın kardeşim? Çünkü burada soğan doğranmıyor artık yalnız, umut doğranıyor mutfakların tahta tezgâhında. Domatesin kızarıklığı pazardan silindi, çocuğun yanağında kaldı bir ülkenin bütün yoksulluğu. Bir tarafta göğe doğru yükselen beton kuleler, bir tarafta yağmurda içine su alan evler... Birileri geleceği ihale dosyalarına yazarken, birileri geleceğini veresiye defterinde arıyor. Var mısın? Yoksa sen de mi televizyonların mavi ışığında gerçeğini unuttun? Bak kardeşim, meydanlar kalabalık, ama vicdanlar tenha. Kürsüler yüksek, halkın sesi alçak. Mikrofonlar açık, ama memleketin kulağı duymamaya ayarlanmış. Siyasetçi seçimden önce kapıyı çalıyor; seçimden sonra o kapının önünden geçerken başını başka yana çeviriyor. Sandık geliyor kardeşim, herkes halk oluyor. Sandık gidiyor, halk yine yalnız. İşte tam burada soruyorum: Var mısın? Çünkü sandık yalnızca bir kutu değildir. Biriktirilmiş öfkedir. Bir annenin “Bu ay nasıl geçecek?” sorusudur. Bir işçinin avuçlarında taşıdığı sessiz isyandır. Bir öğrencinin karanlık odasında geleceğe tuttuğu son kibrittir. Bir emeklinin eczane kapısında cebini yoklayan elidir. Ve bazen bir mühürdür kardeşim; küçücük bir mühür, koskoca bir düzenin uykusunu kaçırır. Yok musun? Öyleyse sus. Ama bil ki sessizlik de tarihe yazılır. Bugün susanların adı yarın taşların altında okunmaz belki; ama çocukların dilinde “neden?” diye büyür. Çünkü hiçbir saray halkın öfkesinden büyük değildir. Hiçbir duvar birikmiş yoksulluğu sonsuza kadar tutamaz. Hiçbir iktidar göğü kendi malı sanamaz. Ve hiçbir düzen sonsuz değildir. Bir gün pazar yerlerinde yükselen ses meydanlara taşar. Bir gün işçinin nasırı kürsülerden daha yüksek konuşur. Bir gün unutuldu sanılan adalet kapıyı yumruklayarak gelir. O gün kimse saklanamayacak kardeşim. Ne kürsünün arkasına, ne bayrağın gölgesine, ne makamın duvarına... O gün herkes kendi vicdanının önünde tek başına kalacak. İşte o gün sana yine soracaklar: Var mısın? Yok musun? Eğer varsın, ekmeğin yanındasın. Emeğin yanındasın. Çocuğun geleceğindesin. Halkın içindesin. Ve eğer gerçekten varsın, korkunun karşısında bir taş gibi durursun. Çünkü kardeşim, bazı zamanlar susmak taraf olmaktır. Bazı zamanlar beklemek teslimiyet. Bazı zamanlar bir kelime söylemek bile duvarlarda çatlak açar. Ve bazı zamanlar vardır ki, “Varım!” demek, bir ülkenin karanlığına kibrit çakmaktır. Kardeşim, var mısın? Yok musun? Bu soru bana değil, sana.