شمارهٔ ۱۴۳

منم که با تو زمانی وصال می بینم به جای وصل همانا خیال می بینم بر آستان که بهشتم بهشت را تا من بر آستان تو خود را مجال می بینم تویی به لطف درآمیخته به من یا من میان جان و بدن اتصال می بینم تو هر جفا که کنی در وصال خورسندم که در فراق صبوری محال می بینم سزای افسر شاهی دنیی و عقبی ست سری که در قدمت پایمال می بینم مگر به شأن تو نازل شده ست آیت حسن که در تو غایت حسن و جمال می بینم اگرچه بلبل باغ معانیم خود را به وصف لاله روی تو لال می بینم به بحر عشق فرو رو حسین و حال طلب که غیر عشق همه قیل و قال می بینم