Şehrin Şiiri

Yaşadığın şehre dize üfle, akşam ışıklarını yak, seyret bozgunu Elini yarala, cam kessin, kolunu sarmala, bantla göğüs yakanı Gözünü kapat, gördüklerini sakla, seni bu şehir kör etsin Var mı ötesi! Zeybeğim, eteklerinse bir dönence, koşturduğun yerde iz kaldı Kızanım oldu, bozanım oldu, üç kap yemeğe fit ettin kendini Uydun ötekilere, şiiri dört döndün, çocuğun oldu, meyhanen, sormadıkların Bir teybe takıldın, televizyon düğmesine, dört-beş köfte, maydanoz rakı üstüne Dize saydın yazdığın her şeyi, beni ortadan böldün Ayrıl tüm istediklerinden; gitme saati tüm bezdiklerinden Bir ince işti çizdiğin oya resimleri, çektiğin cadde tokatları Fotoğraflara geçirdin suretini, renk kalmadı denenecek, iyisi mi bitir Okulu bitir, gözünü yor, son ışıkları izle, bir kez daha karanlık ol! Tüm efe renklerini harmanla! Yaşamın bir resim oldu senin Kaldın oracıkta: Hani şairlerin, eleştirmenlerin! Yaz yüreğine boncuk diye takılanları, mavi çöpler dağıt, kalmasın hepsi Beni içinden ayır, şehrimin nar tanesi, akşamını yaşa Saçlarını ağart, bitimine hazırlan, giy bir ölü elbisesi Arşınla kendini, kalan kollarını tak, kalemini yaz İçinde gidenlerin öfkesi Doğduğun şehrin sokaklarına affettir kendini