Bir Şiirlik Hüzün

Bir şiirlik hüzün kaldı bana senden Bir de yalnız ve öksüz ve akşam karanlığa bürünmüş düşler, Gözlerini kaldırım taşı yapıp, kalbinle kucaklaşmak Ve paslı koridorlarında aşkının güneşinin mehtabını seyretmek, Güzeldi, Bana bir kafiye bıraktın, söylenmesi zor Bir de yaşanılası yalan, unutulası zor bakışlar, Geriye bana bir keder bıraktın ki Nereye gitsem bana bakıyor, gülümsüyor Sevdiğin yalan mı sanki, yalan mı o yırtık bakışlar! Toprağıma damladın dertli bir yağmur gibi, Sen bana kurumuş bir karanfil bıraktın Yaprakları hatıralar. Ve daha yeni anladım göğün bitiminde yıldızlar başlar, Bana kırık dökük, harabe bir hasret bıraktın Bir de tamamlanması zor efkar mısralar, Bir şiirlik hüzün kaldı bana senden Bir de yalnızlığıma sarıldığım, seni andığım boş sokaklar!