Sessizce!..

üşüyorum Allahım buz gibi insanların yürekleri kalplerde donuyor ellerim dokunduğum sevgiler bıçak gibi kesiyor acımasızca damlatıyor kanımı nerede yanlış yaptığımı bilemiyorum çözemiyorum şu aşkın sırrını tükeniyor nefeslerim kelimelerim yalnız kalbim yalnız gözlerim yalnız yalnız tüm saniyelerim artık neden, diye sormak istemiyorum tüm nedenler, anlamsız ah insanlar.. ben mi yoksa siz mi hadi söyleyin hangimiz vefasız sevgi küçük insanları şımartır büyük insanlarıysa onurlandırır derler hadi söyleyin hangimiz küçük ya da hangimiz büyük hadi bitirelim bu saçmalığı ya da küçükler de, büyükler de gizli kalsın hadi sadece birbirimizi severken üşütmesek kavururken yüreğimizi aşklar korkmadan, utanmadan haykırsak öyle büyülü bir çığlık olsaki bu onu iki kişiden başkası duymasa birinin kalbinde var olduğumuzu bilsek yetmez mi can gibi sessizce sevsek ya da dost kalsak hani gerçek dostlar yalnızlık gibidir derler derler ki, herkes gittiğinde onlar buralarda bir yerlerdedirler sessiz aşklar ve gerçek dostluklar öldü mü ey insanlar!..