Yalnız Aşklar Senfonisi

yalnız aşklar senfonisi çalınır ben dans ederim gölgemle alıştım bu dört duvar arasına ve notaların dilinden dökülenlere aşinadır şiirlerim yalnızlık büyüsüne büyük bir tutku ile severim aşk ile mahkumum halime yalnızlık… benim büyük kaderim yalnız aşklar senfonisi çalınır ben dans ederim gölgemle zümrüdü anka küllerinden doğar yağmurlar ve damlalar konuşur gökler sanki yerlere iner cinler, melekler el ele tutuşur şeytan ve insanlar kovulur gün, karanlık gecelerde doğar yüreğimin kapıları bir bir açılır perde perde yalnızlık her yana saçılır yer-gök tatlı bir büyü ile yanı sarsılır yalnız aşklar senfonisi çalınır ben dans ederim gölgemle ne kabirdeyim ne de karanlıkta öylesine ışıltılı ki dünya n'olur tükenmesin bu rüya kimseler giremez yazsın, kapıya idam olsa yürürüm sehpaya yeter ki yalnızlık tutsun ellerimi yalnız aşklar senfonisi çalınır ben dans ederim gölgemle mutluluk dedikleri budur bence yalan olan her şeyden uzakta kendim ile baş başa ne dost var ne de düşman hem düşman hem de dostum kendime üşüyordum kalabalıklar arasında titriyordu yüreğim ayrılıklar rıhtımında başkalarının güneşi ısıtmıyordu ellerimi haykırıyorum işte mutlu etmediniz beni yalan, koca bir yalandı sözleriniz ve ben… ben de… ben de bir yalandım çekip gitmeliydim yalnız aşklar senfonisi çalınır ben dans ederim gölgemle mutluluk dedikleri budur bence acı çekmek ve gölgelerle konuşmak kelimelerden bir dünya kurmak duvarlara masum aşıkların adını kazımak ve sevdiğini söyleyemeden çekip gitmek dokunmadan yüreklerde varolmak maskesiz, makyaşsız sevmek yalnızlıklar şatosunun kanunu bu eğil ve gir içeri… gizlice yalnız aşklar senfonisi çalınır sessizce hadi dans et gölgemle yüreğin yeterse