Kuşluk Vaktiydi Gülüşün

bulutların arasında gezinen bir kuşluk vaktiydi gülüşün sendin dalların üzerinden güneşi doğururken gördüğüm düşlerinin karşısında soyunur kadın aynaya dokunur durmaları ayakları gitmelere koyulur aşkı erteleme günlerindesin önce saçlarını savur baktığın yerlerde boğul sonra git içindeki şeytanı doyur teninde kırbaçlardan arda kalan bir iz koynunda besleme bir çocuk gibi uyur bu kaçıncı trenlerden inen yalnızlığın yağmura yakalandığın gece göçer gözlerinden kefenine bedel ödediğin çığlık sokaklarda savrulur bir gülüşü daha sende rehin alır karanlık tüm ayrılıkların hesabı tek celsede senden sorulur adını mendil satan çocukların düşlerinden kazıyorum sonra yazgıma yazıyorum yalnızlığını kirli bir battaniyeye sarıp kaldığın yeri sıcak bir yuvanın ocağını yakıyorum gözlerin sonbahar mevsiminde yaprak döküyor kirpiklerin göğüslerinde el değmemiş bir çocuğun suskunluğunu büyütür hıçkırıkların bir sıcaklık sızıyor boşluğa bıçağın neresinde duruyor kalçaların dudaklarında taş plaktan kalma segah makamından bir şarkı ''dönülmez bir akşamın ufkunda '' değiliz artık tılsımını aynalarda yitirdi sevişmeler dar sokaklarda dağınık kaldık ihanet uykusundan uyanmadan düş yollara ölümün karşısında aşk dilenen bir dilenci ol atlara ayrılıkları yükle ne dağ kalsın aşmadıkları ne de tepe tepetaklak yuvarlansın uçurumlardan kayalar yeni bir dünya düzeni kurulsun önce kendine dostsun sonrasında düşman unut geçmişi kurduğun düşlerden hiç olma pişman günahlarını da aklayacak bir gün zaman demir suyunu alın terinden alır usta kendini atar ateşe eldir emektir sabırdır şiir çelik olarak çıkar bir nefeste çocuklar susmak için dillerini kestiler gözyaşlarıyla korkudan kendini tanrıya adadı kadın şeytana çelme taktı ölürken geceden geçen bir ay gibi çırılçıplaktı utanmasa kendini bir ırmak gibi denizin kucağına bırakacaktı haydi durma sen de yükle acılarını bir kavala çeker gider gözlerimden sevgilim Hiroşima ağla ağladıkça gözyaşları da yaprak döker unutma… aşkın aynalarda eskiyen zamanından on dört ocak iki bin on